Spacer 4 HOME  :: Nieuws  :: Onze Droom  :: Over Heleen en Rolf  :: Over wijn  ::  
Nieuwsbrief 29 maart 2009
  Fort Berens Estate Winery    
 

Nadat in december onze droom een gezicht heeft gekregen, heeft het nu ook een naam gekregen: Fort Berens Estate Winery. Precies 150 jaar geleden begon de Hudson’s Bay Company (HBC) met de bouw van een handelsfort, precies op ons stuk land. In 1859 woedde er een heuse goudkoorts in Lillooet en omstreken nadat een jaar eerder goud werd gevonden in Cayoosh Creek. In enkele maanden ontstond er een nederzetting van ongeveer 25,000 mensen, velen daarvan kwamen uit de uitgeputte goudvelden in Californië. Aan ‘onze’ kant van de rivier ontstonden twee wijken: Marysville en Parsonsville. Parsonsville, vernoemd naar de ondernemer Otis Parson die een pont exploiteerde op de Fraser rivier, bevond zich op ons stuk land. Het dorp Lillooet ontstond op de andere oever, maar was weinig populair door de hoge huren. De hoofdstraat van Lillooet was breed genoeg om een “pack train” (= een ‘goederentrein’ van paarden, ossen of muilezels) te kunnen keren. Het dorp telde tientallen kroegen, een eigen bierbrouwerij en ook wordt er melding gemaakt van wijnproductie. Vanuit Lillooet via de pont en via ons stuk land, begonnen deze pack trains een trek naar de goudvelden in het noorden. Het eerste deel van de reis, van Vancouver naar Lillooet verliep via rivieren en meren, maar vanaf Lillooet moest men verder te paard of te voet. Zo ontstond de Cariboo Wagon trail, die net naast ons stuk land begon. Lillooet wordt daarom ook wel Mile 0 (zero) genoemd en thans nog bestaande plaatsnamen als “100 Mile House” herinneren nog aan deze trail.

 
  Cayoosh Creek in de winter Trein door Lillooet  

De goudkoorts woedde tien jaar, daarna valt het stil en keert de rust terug in Lillooet. Jaren later omstreeks in 1920 wordt er een spoorweg aangelegd. Het station komt in eerste instantie aan de zuidkant van ons land te liggen, pas 30 jaar later wordt het station verplaatst naar de andere oever, dichter bij het dorp. Tijdens de tweede wereldoorlog is ons stuk land onderdeel van een Japans interneringskamp. In het kamp worden op ons land tomaten verbouwd. De conservenfabriek waar de tomaten worden ingeblikt brand af in de jaren 60. Vervolgens koopt BC Hydro (de grootste elektriciteitsproducent van BC, die 90% van haar energie uit waterkracht haalt) ons stuk land om een experimentele boerderij te beginnen. Het doel is aan te tonen dat elektriciteit gebruikt kan worden om irrigatietechnieken te verbeteren (door elektrische pompen en sproei-installaties). Er worden diverse groenten en fruit verbouwd. Ook wordt een kleine wijngaard aangeplant. De manager van de boerderij (Robert Roshard) plant in 1970 een eigen wijngaard aan van Marechal Foch druiven (een Frans/Amerikaans hybride druivenras): de Roshard Vineyard, die vier jaar geleden is verplaatst en uitgebreid met diverse meer gangbare wijndruiven soorten (vitis vinifera).

Rolf met John Vielvoye in de Roshard Vineyard in september 2008
  De geschiedenis van ons stuk land tijdens de afgelopen 150 jaar is kleurrijk. Voor de invasie van de Europese kolonisten waren er diverse nederzettingen van de oorspronkelijke bevolking, de Stl'atl'imc. Dat verhaal is minstens zo kleurrijk, spant meer dan twee duizend jaar en is slecht gedocumenteerd. Deze geschiedenis is vervat in de verhalen die door de ouderen in de gemeenschap worden doorgegeven aan de jongere generaties. Wellicht dat we een volgende keer nader in kunnen gaan op deze verhalen.  
  Financiële crisis Sybolt en Marike inspecteren ons land in Lillooet  
 

Eind december hebben we in onze nieuwsbrief verteld over de aankoop van ons land. Daarna begon een heel avontuur om de aankoop gefinancierd te krijgen. Nu zal het menigeen niet ontgaan zijn dat we wereldwijd in een diepe financiële crisis verzuild zijn geraakt, die ook ons heeft geraakt. Banken die eerder hadden aangegeven het te willen financieren, lieten verstek gaan, waardoor we genoodzaakt werden om telkens weer nieuwe financieringsconstructies te zoeken. Met een ervaren huisbankier (Heleen) zijn we uiteindelijk toch tot een goede oplossing gekomen. Afgelopen week zijn we met de huidige eigenaar en met een bank tot een overeenstemming gekomen over de wijze van financiering, waardoor we gelukkig door kunnen gaan met onze plannen.

 
  Planten van een wijngaard  
 

Nadat twee weken geleden eindelijk een financiële oplossing is gekomen, zijn we verder gegaan met de voorbereidingen voor de aanleg van de wijngaard. Grofweg zijn de stappen: omploegen van de alfalfa, het aanleggen van het irrigatiesysteem, het planten van de druiven, het installeren van een wind machine (ter bescherming van de wijngaard van vorstschade in de lente en herfst). Volgend jaar worden de palen met de snoeidraden (trellis systeem) aangelegd. Intussen moeten we ook nog wat landbouwmachines kopen: tractor, sproeier, maaier, etc. Een hoop te doen dus.

Verder druk aan de slag met het verwerven van een vergunning voor de productie en verkoop van wijn, zodat we deze zomer al onze eerste (ingekochte) wijn kunnen gaan verkopen. Het zoeken van een goede leverancier van kant en klare wijn is best lastig, omdat je qua stijl en soort wil aansluiten bij je eigen stijl en geplante druivensoorten. We hebben een grafisch ontwerp bureau een opdracht gegeven om een label te creëren voor onze wijn. En we zijn bezig met het oprichten van Fort Berens Estate Winery Ltd (een BV), het opzetten van onze boekhouding en nog honderd andere zaken.

Het is veel email en nachtwerk nu dat Rolf een baan ver weg heeft en Heleen naar school gaat. Als je dan even thuis bent om een en ander te regelen lopen er ook nog twee kids rond die aandacht vragen. Het valt soms niet mee en deze paar weken is de balans soms ver te zoeken...

 
  Ons Mood Board met daarop sfeer beelden die de geest van ons merk goed weergeven Verhuizen  

Door de week zit Rolf in Mt. Currie en Heleen met de kinderen in Kelowna. Rolf rijdt nu elke week met een vrachtje dozen in de pick-up naar Lillooet dat op de weg ligt naar Mt. Currie. We zijn van plan direct na het einde van de opleiding van Heleen te verhuizen naar Lillooet. De logistieke nachtmerrie van nu is dan een stuk overzichtelijker als iedereen weer in het zelfde huis slaapt. Ook dan zal het aanpoten zijn voor Heleen die twee kids en de aanleg van een wijngaard moet managen. Hopelijk kunnen we een au pair, een oppas of crèche vinden zodat Heleen aan de slag kan met de wijngaard.

  In Lillooet zijn ze in ieder geval helemaal voorbereid op de komst van deze Nederlandse familie: http://www.lillooetbc.com/Business/Invest-in-Lillooet/Netherlands.aspx  
  Nieuwe baan    
 

Rolf is al zeven weken aan de slag als Financial controller in Mt Currie, een Indian Band. Zijn oneindige inzet, betrokkenheid en ambitie leidt wederom tot een zeer volle agenda. De functie is wellicht het beste te vergelijken met een penningmeester van een gemeente in een socialistische gemeenschap. Rolf is CFO, controller, hoofd financiële administratie, etc, etc. van een organisatie met een medisch kliniek, lagere, middelbare en hogere school, garage, lease bedrijf, gemeentelijke diensten, woningbouwvereniging, aannemersbedrijf, benzinestation, supermarkt, etc, etc., met slechts 130 mensen in dienst voor een gemeenschap van 1,800 mensen. Echt veel tijd om alles op te nemen en een plan te maken heeft hij niet gekregen. Het boekjaar eindigt 31 maart, dus viel hij met zijn neus in de boter met budgettering (doen we hier in vier weken), jaar afsluiting, accounts controle, etc. Vooral het culturele aspect is heel boeiend. Mensen introduceren zichzelf door het noemen van de namen en herkomst van hun grootouders (zoals Hirsi Ali). Een belangrijke gemeenschappelijke doelstelling is het streven naar financiële onafhankelijkheid, zoals ze ook onafhankelijk waren 150 jaar geleden voordat de Europese kolonisten hun land binnenvielen. Na vele jaren financiële ondersteuning te hebben ontvangen (deels uitgekeerd uit schuldgevoel) probeert deze gemeenschap zijn eigen waarde en identiteit weer terug te vinden. Het levendig houden van de eigen taal, het doorgeven van tradities, rites, mythes en leefgewoontes zijn belangrijke aspecten in het beleid. Heel boeiend. Inhoudelijk is er wellicht niet veel nieuws, maar de dynamiek vanuit de omgeving maakt het enorm uitdagend. Als ik uit mijn raam kijk vanuit mijn zeer bescheiden kantoor zie ik direct waar ik het voor doe. Ik zie enorme armoede. Gelukkig zien de First Nations zelf ook enorme rijkdom. Zij noemen zich (met recht) eigenaar van landen die ongeveer even groot zijn als Nederland met indrukwekkende bergketens, gletsjers, rivieren en dalen. De omgeving dwingt respect af elke keer als je buiten om je heen kijkt.

 
  Opleiding    
 

Heleen is bijna klaar met de opleiding voor ‘wijngaardenier’. De opleiding is erg interessant en praktisch en intellectueel niet al te uitdagend, wat wel prettig is vanwege het gebrek aan tijd om te studeren thuis. De onderwerpen variëren van redelijk diepgaande biologie van de wijnstok tot het bedienen van een tractor, maaimachine en sprayer; van ‘pest management’ (omgang met ziektes in de wijnstokken) tot de aanleg en bediening van irrigatiesystemen en van een snoeipracticum tot het maken van een businessplan voor een eigen wijngaard, alles komt aan bod. Soms worden de lessen gegeven door zeer inspirerende docenten en vaak ook door praktijkmensen, waarbij het didactische niveau soms minder hoog is, maar aan wie je dan wel weer veel praktische vragen kunt stellen. Waarop dan ook weer heel praktische antwoorden komen, bijvoorbeeld voor een irrigatiesysteem kun je het beste terecht bij X, voor het trellis systeem zijn stalen palen handiger dan houten, het beste is een 45 horsepower tractor nemen voor ons stuk land, etc.

Omdat we maar drie dagen opvang hebben voor Josine en Thomas is het een uitdaging om bij te blijven in 3 lesdagen (in plaats van 5), deze laatste weken, naast de logistieke uitdagingen van het heen en weer rijden en voor de kinderen zorgen. Gelukkig waren Heleens ouders hier 4 weken, die op geweldig wijze op hun kleinkinderen hebben gepast, zodat Heleen in die periode elke dag naar de lessen kon. Zonder hun hulp hadden we het niet gered. En Heleen heeft veel steun van enkele medestudenten die uitgedeeld lesmateriaal voor haar verzamelen en aantekeningen uitlenen.
Onze nieuwe trekker?  
  Tot slot    
 

We willen iedereen die ons berichten heeft gestuurd de afgelopen weken heel erg bedanken. We vinden het heel fijn om regelmatig iets uit Nederland te vernemen. We hebben veel te veel e mails onbeantwoord moeten laten vanwege de drukte en we hopen daar binnenkort weer aan toe te komen. We zijn jullie zeker niet vergeten, maar het bijhouden van de sociale contacten is gewoon niet goed genoeg gelukt in de afgelopen periode.

 
 

Stel je geen prijs op onze nieuwsbrief: Klik hier om af te melden.

 

© 2012 Rolf de Bruin en Heleen Pannekoek