Spacer 4 HOME  :: Nieuws  :: Onze Droom  :: Over Heleen en Rolf  :: Over wijn  ::  
Over Wijn
  Canadese wijn Over wijn  
 

In de afgelopen maanden kregen wij vaak de vraag: Canada… wijn…? Maken ze wijn in Canada? Is het daar niet veel te koud? Het antwoord is: JA, in Canada maken ze wijn. Het grootste gedeelte van Canada is inderdaad te koud voor wijnbouw. Canada is dan wel een heel groot land (2e land van de wereld), als wijnland is het klein. Op dit moment bedraagt het wijnbouwareaal uit ca. 10.000 ha, daarmee is het te vergelijken met de Beaujolais en de Elzas streek in Frankrijk. Een klein (wijn-)land als Slovenië heeft bijv. 2,5 x zoveel wijngaarden als Canada!

De belangrijkste wijngebieden in Canada liggen in de provincies British Columbia (West) en Ontario (Oost Canada).

Wijnregio is Canada

In Canada wordt al meer dan 200 jaar wijn gemaakt. Tot 50 jaar na het afschaffen van de drooglegging (in 1927) werden er geen nieuwe vergunningen afgegeven voor wijngaarden. Pas na 1988 steeg de wijnproductie mede door NAFTA (North American Free Trade Agreement), de oprichting van VQA (Vintners Quality Alliance – de Canadese AOC) en de introductie van een subsidie om inheemse, inferieure druivenrassen zoals Vitis labrusca en Vitis riparia te vervangen door kwalitatief betere druivenrassen: Vitis Vinifera. Voor de niet-kenners: alle bekende wijndruiven rassen (Cabernet Sauvignon, Chardonnay, Riesling, e.v.a.) vallen onder de Vitis Vinifera familie.

Vreemd genoeg zijn het dus niet de Franstaligen in Quebec die de Canadese wijn maken!

Canada is toch veel te koud om wijn te maken?

Ontario:
Om een indruk te geven van de geografische ligging van de Canadese wijngebieden: de wijngaarden op Pelee Island, Ontario (in Lake Erie, tevens het zuidelijkste puntje van Canada) liggen op dezelfde hoogte als Barcelona en Rome.

De 20 miljoen toeristen die jaarlijks de Niagara watervallen bezoeken en het deel daarvan dat de nabij gelegen wijngaarden op het Niagara Penisula bezoeken, bevinden zich geografisch zuidelijker dan Narbonne of Marseille. Prince Edward County, het noordelijkste en nieuwste wijngebied in Ontario, ligt op dezelfde hoogte als het Rhone gebied in Frankrijk.
Klimatologisch is Ontario niet helemaal te vergelijken met de genoemde plaatsen in Europa. De noordoostkust van Canada en de VS is koeler dan de noordwestkust van Europa, als gevolg van de golfstromen in de Atlantische oceaan, die, tegen de klok in, koel water uit het noorden aanvoeren.

British Columbia:
Aan de andere kant van Canada ligt de Okanagan Valley, het belangrijkste wijngebied in British Columbia, vlak boven de ‘49th parallel’, de 2000 km lange grens tussen de VS en Canada. Dit wijngebied ligt qua hoogte vergelijkbaar met het Champagnegebied in Frankrijk.
Ook hier is het klimaat moeilijk te vergelijken met West-Europa: in het zuidelijk deel van de Okanagan is het zelfs woestijnachtig (zeer droog en warm). De ligging van het wijngebied rondom het meer, dat de dag- en nachttemperaturen dempt, en de bescherming van de Coastal Mountains tegen weersystemen vanaf de Stille Oceaan, bepalen het microklimaat in de vallei.

Canada wordt, net als bijvoorbeeld Duitsland en Nieuw Zeeland, voor het grootste deel wel gezien als een land met een ‘Cool Climate Viticulture’, wat betekent dat de wijnrassen en wijngaarden goed gekozen moeten worden om een goede wijn te kunnen produceren. Desondanks vind je in Canada wijnen van vrijwel alle bekende wijnrassen: van Chardonnay tot Sauvignon, van Cabernet tot Pinot Noir.

De Canadezen maken toch ook ice wine?

Ice wine (ijswijn) is niet een hip roseetje dat je in bevroren toestand op een nog hipper terrasje geniet.

Ice Wine wordt in Canada gemaakt door druiven te oogsten en te persen wanneer deze bevroren zijn (minimaal -8°C). De oogst en het persen van de druiven vinden doorgaans ’s nachts plaats, in december of januari. De druiven zijn dan overrijp met een hoge concentratie van suiker door het verdampen van het water in de druif. De druiven zijn klein en gerimpeld. Als de druiven bevriezen, bevriest het water in de druif, terwijl de opgeloste suikers vloeibaar blijven. Bij het persen van de bevroren druiven blijft het meeste water achter, waardoor de most (druivensap) zeer veel suikers bevat. Bij de vergisting kunnen niet al deze suikers worden omgezet in alcohol en het resultaat is een wijn met natuurlijk restzoet. De druivensoorten die hiervoor worden gebruikt zijn Riesling en Vidal (een inheemse druif), die laat rijpen en lang goed blijven na de normale oogsttijd. Deze druiven hebben tevens van nature een hoge zuurgraad, zodat de wijnen niet alleen zoet, maar ook fris smaken.
Duitse Eiswein is vergelijkbaar, maar deze wordt geoogst na de eerste nachtvorst en is dus minder geconcentreerd dan de Canadese versie.

Icewine is als gevolg van de geringe hoeveelheid en het vele werk geen goedkope, maar wel bijzonder lekkere wijn en het is Canada’s meest bekende wijn in het buitenland. Hoewel er, qua volume, veel meer ‘normale’ Canadese wijnen worden geproduceerd, zijn die veel minder bekend. Dit heeft vooral te maken met de zeer geringe export van Canadese wijn: omdat Canada een klein wijnland is, wordt de meeste wijn locaal geconsumeerd.

De perfecte locatie voor onze wijngaard: Bij het zoeken naar een perfecte locatie voor onze wijngaard houden we rekening met diverse aspecten. (01 mei 2008)
Nederlandse wijnboeren in Nederland en in het buitenland: We komen heel wat Nederlanders tegen die ons zijn voorgegaan in het realiseren van hun droom om een wijnbedrijf te starten. (07 maart 2008)
Canadese wijn? Canada is voor de meesten geen bekend wijnland, dus voor de belangstellenden hier wat meer informatie over Canada – wijnland. (28 januari 2008)
Het experiment: Ter voorbereiding van het grote avontuur hebben we dit najaar wijn gemaakt van druiven uit eigen tuin. Lees verder over ons experiment en het resultaat.  (18 november 2007)
 
  Bronnen:    
  http://en.wikipedia.org/wiki/Canadian_wine
http://www.vqaontario.com/
http://www.grapegrowersofontario.com/thegrowers/home.html
http://www.winebc.com/
http://www.winegrowers.bc.ca/
 
  Noordwolde, 28 januari 2008    

© 2012 Rolf de Bruin en Heleen Pannekoek